Syndrom sztokholmski

Symbol Sztokholmski to psychologiczne uzależnienie, objawiające się pozytywnym sentymentem w stosunku do osoby dopuszczającej się przemocy fizycznej , werbalnej i psychologicznej ; nieczęsto kończące się zadurzeniem bądź miłością. (Relacja na zasadzie „ofiara-kat”.)

Syndrom ten, został pierwszy raz zdiagnozowany 23 sierpnia 1973 roku.

32 letni wówczas Jan Erik Olsson osadzony w więzieniu za kradzież, po ucieczce z zakładu karnego i sukcesywnej napaści na Sveriges Kredit Bank, wraz ze swoim wspólnikiem Clark Olofsson 26 lat zabiera w zakład 3 kobiety i 1 mężczyznę, zamykając ich wraz ze sobą w korytarzu 16mt/3,5mt na całe 131 godzin.

Właśnie podczas tego napadu, po raz pierwszy poproszono o pomoc psychologa.

Ofiary, wyraźnie obawiały się policji a nie własnych oprawców , odczuwając przy tym potrzebę odwzajemnienia.

Na poziomie podświadomości , rozwinęła się u nich wyraźna automatyczna reakcja emotywna: zdobyć zaufanie kata i zjednać go sobie jako kompana.

Ciagle narastający stres psycho-fizyczny, doprowadził do rozwoju sentymentu poddania i podporządkowania . Pojawiła się silna więź „pozytywna” .

Zachowanie katów, przejawiające się na absolutnym niestosowaniu przemocy fizycznej oraz wspólne przebywanie w zamkniętym pomieszczeniu , jeszcze bardziej umocniło relacje ofiara-kat.

Zygmunt Freud , opisuje zjawisko jako swoistą regresję na poziomie podświadomości i powrót do czasów dzieciństwa (emocje dziecka sprzed 5 roku życia). Zauważa ekstremalne uzależnienie psychologiczne na płaszczyźnie dziecko-ojciec, oraz zachodzącą w mózgu reakcję negacji i kłamstwa.

Opóźniona interwencja ze strony policji , doprowadziła do tak zwanej „negacji władz”.

U ofiar, wystąpiło automatyczne i bardzo silne zjednanie z katem : „my tutaj razem – przeciwko zewnętrznemu światu”.

U każdego uwięzionego, pojawiło się 5 wyodrębnionych faz :

1. Niedowierzanie

2. Iluzja szybkiego uwolnienia

3. Rozczarowanie

4. „Praca” na płaszczyźnie mentalnej i fizycznej

5. Rezygnacja z własnej przeszłości

Silna więź z oprawcami, doprowadziła u ofiar, do długoletniej reakcji na poziomie podświadomości, kończąc się ślubem jednej z nich z Olofssonem , częstymi wizytami w więzieniu pozostałych uprowadzonych, oraz zbiórka funduszy na rzecz zamkniętych w zakładach karnych.

„Przemoc to upadek rozumu.”

Margit Sandemo

(*immagine utilizzata proviene da Pixabay)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *